Dan's Antarctische Dagboek - Weken Seven en Acht

Zondag 13 februari tot zaterdag 27 februari
De laatste 2 weken ben ik een beetje slordig wat dit dagboek betreft, maar anderzijds ik ben best wel druk met het werk geweest en dus heb ik niet zo heel veel bijzonders gedaan. Spannende leven heb ik dus. Dus zijn de laatste 2 weken samengegaan.

De meerendeel van de laatste 2 weken is het weer niet de beste geweest en dus ben ik tamelijk druk geweest met het bewaken van het weer. Als gevolg van slecht weer kunnen sommige werkzaamheden niet door gaan en dat is ook niet best, o.a. want dan krijg ik steeds meer vragen van gefrustreerd collegas. Wat ik het moelijkst te verwachten vind is hoe slecht condities tijdens sneeuwval zou zijn. Mocht er een grote storing aankomen dan is het duidelijk van sateliet beelden dat het weer slecht zou zijn, maar vaak heb ik wolken op de satelietbeelden gezien die onschadelijk lijken, of ten minste niet zo heel anders van andere wolken in de omgeving eruit zien, maar toch uren sneeuw (die gepaard gegaan met slechte zicht en laaghangende wolken is) opgelevert hebben. Dit is natuurlijk balen, want het is helemaal niet raadzaam om te gaan vliegen onder zulke omstandigheden. Door het slechte weer vrees ik dat de Antarctic Survey minder werkzaamheden afgemaakt heb dan in de planning stond, hoewel eigenlijk kunnen ze natuurlijk niets over het weer doen.

Maar goed, hier begint het einde van de zomer in zicht te komen. Alle onderzoekgroepen in 'het veld' zijn terug gebracht om even te douchen en scheren voordat ze naar huis verstuurd zijn. Sommige van die onderzoekers zaten 2 a 4 maanden in tenten in 'the middle of no-where'. Ook zijn de permanent bemande plaatsen Fossil Bluff en Sky Blu aan het dicht gaan. Zodra die twee plekken dicht voor de winter gaan en dus onbemand zijn houdt het zo goed als op met het vliegen, en ook dus voor mijn werkzaamheden. De komende dagen gaan de Twin Otter vliegtuigen naar Calgary, Canada voor eerst wat onderhoud en daarna zijn ze soms in de zomer uitverhuurd.

Het is niet alleen maar vlietuigen en de bovengenoemde onderzoekers die aan het weggaan zijn. Ook zijn er hier een aantaal mensen die werken voor maar de zomer dus gaan ze ook binnenkort weg. Bovendien is er een harde kern van 20 a 25 mensen die voor 18 a 30 maanden hier zitten, en dus sommige van die mensen gaan ook maar huis. Tegen het einde van maart komt een schip langs om hun op te halen. Sommige mensen gaan met het schip naar de Falkland Eilanden en van daar gaan ze per vliegtuig naar huis terwijl andere mensen varen het hele traject naar Engeland met dit schip. Dus een 'einde van seizoen' gevoel begint hier steeds meer op te treden.

Ook ben ik in de keuken druk zat. Ik ben erg wegwijs met de machine voor het schillen van aardappels, en ook kan ik die voor wortels gebruiken. De verse aardappels en wortels zijn bijna op dus ook nadert het einde voor dit klusje. Verse groete komt met de vliegtuigen van de Falkland Eilanden aan, dus zodra de vliegtuig weg is houdt het op met verse groete en zijn de mensen die over blijven erg afhankelijk van hun diepvries voor een goede bron van vitaminen. Ook mocht ik andere dingen in de keuken doen, b.v. creme brulee maken. Toen kon ik patseren (misschien niet de juiste woord) want ik stond voor mensen met een soort lasapparaat suiker te smelten. Over het eten gesproken is er hier zat te eten en ook van een hoge kwaliteit. Veel mensen komen hier een paar kilos aan, en helaas ben ik geen uitzondering en dus heb ik een afspraak met de trimfiets als ik thuis ben.

En wat anders heb ik te vertellen. Rothera zit op een rotsachtig schiereilandtje die van een sneeuwbedekte eiland uitsteekt. Wij kunnen rond de omtrek van het schiereilandtje wandelen, en omdat schiereilandtje omgeringt door zee is komen er zeedieren langs, hoofdzakelijk zeehonden maar soms ook pinguinen. De eerste weken dat ik hier was waren er alleen maar Weddell Zeehonden die eigenlijk erg dociel zijn en helemaal niets doen behalve slapen. Ze zien er uit als dikke, grijse naakslakken, maar ze doen niets, zelfs als je dichtbij met een camera sta (kijk naar de onderstaande foto). Ook zijn er 'Fur' Zeehonden (wat ze in Nederlands heet weet ik niet). Die zijn eikels. Ten eerste stinken ze van vis en poep. Ook zijn ze erg naar - ze blaffen, grommen en ook proberen ze soms op te staan en mensen te jagen! Die Fur Zeehonden hier zijn jonge mannelijke zeehonden en dus hebben ze geen terrein en dus is hun blaffen enz. alleen maar voor 'show'. Maar in hun kolonieen vallen ze mensen aan, en mocht je door een gebeten zijn kan vergifting optreden want hun monden zijn volgepropt met allerlei vieze bacterie. Maar goed, het duurde een posje voordat ik dapper genoeg was om hun heen te wandelen, en eigenlijk als ik een beest die gemelijk en knorrig is hoef ik alleen maar in de spiegel te kijken als ik min taanden putsen.

Anderzijds zijn er de laatste dagen een hoop pinguinen geweest en dat is erg leuk want die pinguinen hier zijn schatjes en dus is het de moiete waarde om langs de Fur Zeehonden langs te lopen om hun te zien. Die pinguinen hier zijn een 'pause' aan het maken langs hun reis van hun zomer voedselterrein ten noorden van hier en hun kolonies ten zuiden van hier. Ze pauseren om even te ontspannen maar ook om te verharen. Op land hebben ze geen roofdieren dus zijn ze in principe bank voor geen landdieren, dus is het mogelijk, als je hurk en langzaam tegen hun loop, erg dichtbij hun te komen. Ik ben binnen en meter of zo van hun geweest. Helaas vrees ik dat ze dit niet echt leuk vinden want de laatste keer dat ik dit deed begon de pinguin zijn vleugels te fladderen en flink wat herrie te pinguin. Die pinguinen hier zijn niet zo heel groot (50cm of zo hooguit), en ook maar zwart en wit - geen oranje of gele flekken zoals bij de grote Koning Pinguin die ergens anders in Antarctica woont. In het begin viel dit me tegen want ik was bang dat die pinguinen niet 'echt' genoeg zou zijn. Maar, nu besef ik dat de pingiunen hier echt de beste zijn want hun ogen zijn anders gekleurt van hun hoofd en dus zijn ze echt fotogeniek, terwijl de grote Koning Pinguin zwarte ogen hebben en dus minder fotogeniek zijn. Die pinguinen hier (Adelie Pinguinen) zijn een beetje schertsend en af toe kletsen een beetje met elkaar. Hun plas is geel heb ik ontdekt, maar hun poep is groen en rose. En als ze scheiten straalt de stront keihard uit, en eigenlijk is de scheitstraal 30 a 50cms lang. Dus moet je nooit achter een Adelie Pinguin staan!!!!

En met deze advies verlaat ik je.......

Pinguinen. Let op het strontstraaltje!Een Weddell Zeehond, net wakker omdat ik te dicht bij kwam.Stinkend, knorrige 'fur' zeehonden
 

Dan Suri, 26 februari 2005. Hier klikken om naar mijn home pagina te gaan mij en  klikken om mij te mailen.