Dan's Antarctische Dagboek - Week Drie

maandag 17 jan
Een druk dagje! Hier moeten de piloten een hoop verschillende werkzaamheden uitvoeren. Ten eerste gaat gemiddeld een keer per 7 a 10 dagen een vliegtuig heen en terug naar de Falkland Eilanden om mensen op te halen of af te zetten en ook moet verse voorraad gekocht worden. Daarna zijn er diverse vluchten rond de Antarctische Schiereiland om onderzoekers af te zetten, op te halen en voorraden voor hun af te leveren. Bovendien zijn er hier twee mensen bezig om lucht-fotos te maken als het weer in de juiste plekken mooi is. De vliegtuigen hier moeten over grote afstanden gevolgen worden en zoals je je kan voorstellen die vliegtuigen zijn klein en dus moeten bijtanken. Dus hier en daar zijn er vliegtuigpompstations. Meestal zijn ze maar een verzameling vatten brandstof met een vlag op een stokje erboven om een seintje te geven waar de brandstof is (de vatten wordt vaak door sneeuw bedekken. Ook zijn er twee bemande plekken waar bijtanken kan. Die vliegtuigpompstations moeten bijgevuld worden en omdat piloten niet op hun eentje kan vliegen moet iemand als 'co-piloot' meegenomen. Meestal zijn er vrijwilligers zat (zoals je je kan voorstellen). Op zich kan ik niet een erevan zijn omdat mijn werkzaamheden betekenen dat ik vrijwel altijd op Rothera aanwezig moet zijn. Maar, omdat ik weersverwachtingen voor die twee bemande vliegtuigpompstations moet maken is het toch een goede idee als ik hun bezoek om naar de topografie en ligging te kijken.

Gezien dat het weer vandaag rustig was mocht een van die vliegtuigpompstations bezoeken en dus rond lunchtime moest ik naar Fossil Bluff (ligt op 71S 68W) om brandtof af te leveren. Het reisje duurt 90 minuten of zo, en Fossil Bluff is zo benoemd omdat het vlak naast een steil voorgebergte ligt en hier liggen er fossielen met de andere rotsen hier. Knap hé!!! Maar goed, de reis was best wel mooi want het weer was, zoals verwacht, tamelijk goed met schitterend zicht maar wel wat laaghangendewolken (die moelijk te zien als het boven sneeuw zit). Eerst zijn we boven zee en daarna zeeijs gevlogen. Fossil Bluff ligt op het randje van een eiland (Alexander Eiland) naast een permanent ijs oppervlakte dat King George VI Sound heet (eigenlijk is de ijs bevroren zee) en aan de andere kant van de Sound ligt de Antarcticshe Schiereiland. Vooraf dacht ik dat alles mooi wit zou zijn, maar nee zo was het niet....ten erste bij bergen waren er crevassevelden maar ook boven de ijs oppervlakte waren er poelen gesmolten ijs en sneeuw die azuur blauw waren. En als die poelen naast een steil voorgebergte had je vaak ook dicht bij het einde van een gletser en het bijbehorende morene (dat vol met grind enz. is) dus was de ijs zowel niet plat als tamelijk kleurijk, en dit kan je aan de onderstaande foto zijn. Trouwens zijn die poelen gesmolten ijs en sneeuw voor mij behoorlijk lastig omdat ze zorgen dat mist en laaghangende wolken makkelijk kan ontwikkelen en dit is moelijk te verwachten (je weet dat het zou kunnen gebeuren maar niet altijd waar!) en ook gevaarlijk voor piloten, met name als er heuvels en bergen zijn (en die heb je hier zat!!). Trouwens schijnt het dat 98% van Antarctica wit is...de andere 2% is grijs of blauw van poelen gesmolten ijs en sneeuw.

En route, tot mijn stomme verbasing, vroeg de piloot of ik de vliegtuig even zou vliegen. Thuis kost dit flink wat geld (600-800 euro per uur heb ik gehoord) dus moet ik niet klagen, maar gezien dat ik niet gek op vliegen ben was dit een schrikbarende ontwikkeling. Opstijgen, landen en in nood situaties reageren zijn de moelijkste dingen in het vliegen en mijn opdracht was in maar een recht lijn te blijven vliegen en niet stijgen of dalen. De stuurknuppel is heel logische - als je het links of rechts draait gaat de vliegtuig naar links of rechts. Als je de stuurknuppel naar voeren duwt gaat de vliegtuig dalen en andersom als je de stuurknuppel trekt. En dus moest ik ool op de hoogtemeter en kompas goed opletten. Op zich als ik niets deed zou niets kunnen gebeuren maar er is altijd wat wind, en dus moet je altijd kleine aanpassingen doen om de vliegtuig op zijn koers te houden. De stuurknuppel was erg gevoelig en met maar de kleinste aanraking deed de vliegtuig 'wat'. Op een gegeven moment vond ik dit erg eng en dus voordat ik zo zenuwachtig werd dat ik een flinke fout zou maken besloot ik om de piloot te laten vliegen!

Fossil Bluff was gezellig. Na het uitpakken van de brandstof gingen we een kopje thee drinken (we zitten in de Britse deel van Antarctica he!!!!). Er ligt een hutje anderehalf kilometer van de landingsbaan (die uit sneeuw gemaakt is - de vliegtuig heeft skis) en dus na een bobbelige skidoo reis (schokdemper kennen skidoos kennelijk niet!!) zaten we buiten in heerlijk zonnetje een kopje thee te drinken. Het hutje deed me denken aan fotos van Antarctische hutten van de jarig 60 en 70 wat decor en spullen er binnen betreffen, dus voelde ik me een beetje alsof ik in een musuem was.

Maar goed, na een uurtje waren we weer aan het vliegen. Ik schrijf 'we' omdat ook ik weer achter de stuur moest zitten. Het ging niet echt 100% want ik had last van iets dat 'bruinvissen' heet (denk aan hoe een bruinvis, of een dolfijn, op de zeeoppervlakte speelt en snap je meteen wat ik hiermee bedoel!). Bruinvissen betekent dat iedere keer ik de vliegtuig liet dalen ging het net na het dalen meteen stijgen. De oorzaak is dat na het dalen ik de vliegtuig te snel liet nivelleren - als een vliegtuig daalt gaat het ook versnellen. Als een vliegtuig versnelt 'wil' een vliegtuig stijgen dus had ik minder snel moeten nivelleren! Dus kreeg ik het vliegen niet echt onder de knie. Op zich zou ik zeggen dat ik net zo goed vlieg als rij, maar ik besef net dat ik had geen vliegtuig ongelukje, terwijl in 2004 ik heb een auto afgeschreven na een ongeluk en twee kleine ongelukjes in een auto gehad! Dus, welke stap je liever in met mij - auto of vliegtuig!!!!!!!

Toen wij aan het landen waren zaten er een paar skuas (tamelijk groot Antarctische vogels) op de landingsbaan - sommige dieren in Antarctica hoeven niet bang van andere landdieren te zijn omdat geen landdieren hun jachten (daarom zijn pinguïnen niet bang van mensen!). Dus zijn vogels en zeehonden erg gevaarlijk want soms zitten ze op de landingsbaan. Dan proberen men hier hun weg te jagen, maar omdat ze niet bang zijn gaan ze niet weg. Natuurlijk als een vliegtuig aan het landen is kan niemand op de landingsbaan komen dus als dieren er zitten moet je gewoon hopen dat er geen botsing is. Helaas raakten wij een van de skuas - dit kan best wel wat schade aan de vliegtuig veroorzaken, maar gelukkig deze keer niet.

Fossil Bluff aan het naderen - hier zie je steil voorgebergte, gesmolten sneeuw en ijs en laaghangende wolkenDeze heb ik gevlogen!!!

dinsdag 18 jan
Vandaag was ik erg moe, maar gelukkig had ik een rustig dagje, Het weer was eenvoudig en de werkzaamheden waren sowieso minder ingewikkeld en minder weersafhankelijk dan had gekunt. 's Ochtends ging ik aan de slag en 's middags zat ik een beetje te
rommelen - ik stond een tijdje te darten (Barney hoeft niet bang te zijn, maar ik ben erg goed geworden met het net missen van de dubbel een) en daarna ging ik mijn web paginas updaten. Dinsdagavond is er een voetbalcompetitie op de landingsbaan. Vorige week miste ik een makkie, deze week scoorde ik wel, maar het was mosterd na de maaltijd omdat wij al een flinke achterstand had.

woensdag 19 jan, donderdag 20 jan en vrijdag 21 jan
Erg druk beide dagen; er waren vluchten heen en terug naar de Falkland Eilanden en ook veel vluchten rond Antarctica, meestal naar plekken waar het door laaghangende wolken moelijk was om weersverwachtingen. De modellen die ik gebruik om dit te doen prestateerde ook niet fantastische dus was het des te moelijker. Maar goed, niet zeuren want het voor de moelijke weerdagen dat ik hier zit!! Donderdagavond ging ik een uurtje sporten - een van de mensen hier is gek op hardlopen, training enz. en 2 or 3 keer per organiseert hij een training sessie met wat hardlopen en diverse oefeningen. Al tijdens de warming up werd ik buiten adem. Nooit een goede teken. Iedere andere aanwezig was wel in top conditie dus kon ik nooit de achterstand wegwerken.

zaterdag 22 jan
Ik had behoorlijk spierpijn toen ik vanochtend wakker werd. Ik ga vanuit dat dit niets met de bovengeoemde training te maken heeft, en is puur omdat ik de laatste dagen veel gewerkt had. Maar goed, wat het weer betreft was het een tamelijk rustig dag. Het weer was gewoon erg goed of erg slecht met geen marginale weersomstadigheden. Zulke dagen zijn altijd de makkelijkste. Dus was ik goed op tijd klaar, en 's middags vroeg kon ik rustig de Britse voetbal op de internet volgen. Dit had ik beter niet kunnen doen want Middlesbrough gooide punten weg uit tegen hekkensluiter Norwich.....met 12 minuten nog te spelen stond Boro 4-1 voor, maar toch was de uitslag 4-4.

Vandaag hadden wij bezoekers. Een Americaan onderzoek schip 'Lawrence Gould' is voor het weekeinde langsgekomen. De meerendeel aan bord zijn studenten en onderzoek assistenten van de VS die tussen 1 en 5 maanden op dit schip in Antarctische zeegebeiden ondezoek zitten te doen. Aan bord is er geen alcohol dus komen ze voor een weekeinde hier zodat iedereen zich kunnen laten gaan! Hoewel eigenlijk kunnen ze niet te veel uit hun dak gaan want 0800 zondagochtend vertrekken ze weer! Maar goed, 's avonds heeft een band opgetreden - eidere jaar zijn er mensen die een band wil vormen, en dit jaar is geen uitzondering geweest. Ik zorgde dat ik mijn reglementaire fles wijn opgedronken had - doordeweeks is er een drank limiet van 2 pilsjes per avond maar zaterdags heeft iedereen recht op een fles wijn en zijn geen echte limiet op pilsjes, hoewel de basisgeleiders worden snel boos als te veel drank tot problemen leidt! Verder zag ik dat rond een uur of een de lucht oranje werd - dus ver is het 24 uur per dag licht geweest, maar kennelijk begint een dagelijkse zonsondergang/opkomst dichter bij te komen.

Dan Suri, 24 januari 2005. Hier klikken om naar mijn home pagina te gaan mij en  klikken om mij te mailen.